W przypadku dzieci małoletnich istotnym czynnikiem wpływającym na matki jest urzeczywistnienie marzeń, zamiarów, które dziecko może uniemożliwić. Są one związane m.in. z życiem zawodowym, utrzymaniem reputacji, chęcią małżeństwa w niedalekiej przyszłości. Bywa, że dzieci stają się obiektem odreagowania złych emocji, problemów, skierowaniem na nie złości zamiast na osoby, które kobieta chciałaby skrzywdzić, a które pozostają poza jej zasięgiem, np. konkubent.

Dzieciobójstwo w polskim prawie

Przestępstwo dzieciobójstwa sankcjonuje art. 149 k.k. Jest to typ uprzywilejowany zabójstwa. Pojęcie „okres porodu” wywołuje wiele kontrowersji w doktrynie. Niektórzy stoją na stanowisku, że obejmuje on zaledwie kilka godzin od urodzenia się dziecka, inni wydłużają go do doby.

Obecnie orzecznictwo rozumie te określenie w zgoła inny sposób. Przyjmuje się, że chodzi nie tylko o sam poród, ale również o określony czas po nim, jeśli miał wpływ na matkę i pozostaje w relacji z zabiciem dziecka. Bierze się pod uwagę zarówno czynniki medyczne, jak i psychologiczne (istnieją koncepcje, że okres ten może trwać nawet do kilkunastu dni).

Kiedy matki najczęściej zabijają?

Praktyka pokazuje, że matki najczęściej mordują swoje potomstwo zaraz po ich narodzinach, choć bywają przypadki zabicia dzieci, gdy znajdują się jeszcze w łonie. Do przestępstwa może dojść w wyniku działania (czynne, gdy matka powoduje u dziecka uraz natury zewnętrznej, celem odebrania mu życia), jak i zaniechania (bierne, gdy matka umyślnie zaniedbuje potomstwo, nie udziela potrzebnej pomocy).

Profil psychiczny dzieciobójczyni

Badania na temat dzieciobójczyń

Według badań A. Księżopolskiej-Breś przeprowadzonych w latach 2002-2006 przeciętna dzieciobójczyni to zazwyczaj: młoda kobieta, niekarana, nie posiadająca męża czy innych dzieci, mieszkająca w rejonach wiejskich, z niskim wykształceniem.

Z innych analiz wynika, że w okresie od 1999-2000, kiedy stwierdzono 28 przypadków dzieciobójstwa, sprawczynie miały od 17 do 26 lat, w większości pozostawały pannami, więcej niż połowa z nich urodziła się w mieście, gdzie mieszkały z rodzicami lub posiadały własne mieszkania.

Opierając się na badaniach przeprowadzonych przez J. Kołowskiego,  można stwierdzić, że duża grupa kobiet zachodziła w ciąże z partnerami, z którymi pozostawały w związkach ‒ swój czyn argumentowały zaś strachem oraz negatywną opinią otoczenia.

Kolejne prace badawcze, których wyniki przedstawił zespół naukowców pracujących pod kierownictwem K. Marzec-Holki, potwierdzają wcześnie zakończoną edukację oraz bezrobocie dzieciobójczyń. Przyczyn zabójstwa szukają w problemach rodzinnych, stresie, stanach depresyjnych kobiet oraz uzależnieniach. 

Dyskusje na temat dzieciobójczyń

Od lat trwają dyskusje czy przyczyn pozbawienia życia potomstwa należy szukać w psychice młodych matek, które pozostają pod silnym wpływem zdarzenia, jakim jest poród, czy może kwestie społeczne nie są tutaj czynnikiem przeważającym (zła sytuacja finansowa, odrzucenie przez grupę społeczną).

Wiele osób nie do końca zdaje sobie sprawę, jak silnie oddziałuje na nas otoczenie, w którym żyjemy. Kobieta rodząca nie pozostaje odporna na naciski, jej zachowanie może wypływać z lęku o przyszłość.

Artykuł Dzieciobójczynie pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Jak pokazują badania przeprowadzone na poczet konferencji zorganizowanej w Popowie przez biuro Penitencjarne CZSW, około 40% kobiet odsiadujących wyrok za zabójstwo partnera czuje się winne stosowanej wobec nich przemocy. Ich zdaniem nie wywiązywały się należycie z roli matki i żony, nieodpowiednio dbały o dom. Pozostawały w związku ze sprawcą z obawy o życie swoje i dzieci. Wiele z nich nadal zmaga się ze skutkami przemocy, wieloletni pobyt w zakładzie karnym postrzegają jako wtórną wiktymizację.

W związku z badaniami przeprowadzonymi przez Centrum Praw Kobiet, które na co dzień zajmuje się pomocą ofiarom przemocy, wynika, że kobiety, które dopuściły się zabójstwa na partnerze, wcześniej same spotykały się z groźbami nastawającymi na ich życie, dopuszczały się prób samobójczych. Może to wskazywać na zwiększone prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego, który nierzadko był tragicznym zbiegiem okoliczności, „kroplą, która przepełniła czarę goryczy”. Pokaźny procent badanych kobiet podejmował się próby walki z przemocą panującą w związku, wiele z nich chciało uwolnić się od sprawcy, niestety bezskutecznie.

Prawna obrona kobiet przed przemocą w Polsce

Nieodpowiednia reakcja wymiaru sprawiedliwości, długotrwałe sprawy sądowe, brak pomocy z zewnątrz to tylko niektóre z przyczyn bezradności kobiet. Wiele z nich było ponadto materialnie uzależnionych od swoich oprawców. Gdy w pewnym momencie zdały sobie sprawę, że nie mogą spodziewać się żadnej pomocy, stanęły przed dylematem: „ja albo on”. Rozważały pozbawienie życia siebie lub partnera. Przed samobójstwem powstrzymywała je często myśl o dzieciach i ich losie. W konsekwencji doprowadzone do granic wytrzymałości zdecydowały się na zabójstwo.

To co niejednokrotnie wyróżniało relacje, w których doszło do zabójstwa na tle przemocy, był nadmiar alkoholu spożywanego zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Często stanowiło to przesłankę na niekorzyść kobiet, gdyż zaburzało stereotyp przykładnej matki i żony. Rzadko sądy biorą pod uwagę przyczyny nadużywania przez nie alkoholu, który miał zmniejszyć napięcie, uśpić ból. Same badane wielokrotnie powtarzały, że ich partnerzy  siłą wymuszali na nich spożywanie alkoholu. Uzależnienie mężczyzny w wielu przypadkach zwiększało szansę na to, że kobieta będzie próbowała pozbawić go życia.

Jakie kobiety zabijają?

Charakteryzując sprawczynie zabójstw, które dokonały tego czynu na partnerze, należy wziąć pod uwagę relatywnie niski poziom inteligencji oraz edukacji tych kobiet. Według badań CPK, nie miało to wpływu na wydawane wyroki, chociaż skazane często nie potrafiły nawet zidentyfikować znaczenia swego czynu. Wysokość kary powinna się różnić, w zależności od stopnia wykształcenia oraz poziomu intelektu.

Warto również zwrócić uwagę, że wiele kobiet zaraz po zabójstwie okazywało współczucie, lęk, duże zdenerwowanie wywołane faktem tego, co się wydarzyło. Często dzwoniły po policję czy pogotowie, same starały się pomóc rannemu. Inne zachowywały się nieracjonalnie, ukrywając zwłoki mężczyzny, np. w łóżku lub garażu. Udawały, że nic się nie wydarzyło, co mogło wynikać z powątpiewania czy niewiary, że naprawdę zabiły partnera. 

Aby w pewien sposób zrozumieć skazane i ich sposób postępowania, należy przyjrzeć się zjawisku przemocy w rodzinie, które pośrednio doprowadziło do tragedii, a w konsekwencji skazania kobiety. Problem przemocy w rodzinie pozostaje ciągle  tematem tabu, mimo alarmujących statystyk w Europie i na świecie.

Rodzaje przemocy domowej

Przemoc domowa może przybrać cztery formy: fizyczną, psychiczną, seksualną i ekonomiczną. Przemoc fizyczna charakteryzuje się zachowaniami o różnym stopniu agresji, skutkujące obrażeniami na ciele ofiary, nierzadko przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów, np. bicie, kopanie, wyrywanie włosów, popychanie, gryzienie. Przemoc psychiczna, najtrudniejsza z punktu widzenia postępowania karnego forma przemocy. Zazwyczaj jest konsekwencją agresji cielesnej, np. straszenie, wyśmiewanie, zastraszanie. Przemoc seksualna może polegać na zmuszaniu drugiej strony do kontaktów seksualnych, prostytucji, związana jest ze zjawiskiem tzw. gwałtu małżeńskiego. Przemoc materialna opiera się na ograniczaniu lub uniemożliwianiu podjęcia pracy zarobkowej, zabieraniu środków finansowych, niszczeniu przedmiotów należących do ofiary, kontroli.

Przyczyny przemocy

W literaturze podaje się wiele potencjalnych przyczyn tego zjawiska, takich jak: spożywanie alkoholu, brak zatrudnienia, frustracja, chęć sprawowania kontroli przez sprawcę, problemy seksualne, potrzeba odreagowania, pozbycia się napięcia. Przemoc nie jest aktem incydentalnym, w rzeczywistości sprawca dokładnie wie, co robi.

Etapy przemocy

Można wyróżnić trzy główne etapy przemocy: fazę narastającego napięcia, fazę wybuchu oraz fazę miodowego miesiąca. Na początku w sprawcy kumuluje się napięcie, które dopiero po jakimś czasie znajduje swoje ujście i wtedy jest on najbardziej agresywny.

Problemy zabójczyń

Niejednokrotnie kobiety, które już dłuższy czas są w związku przemocowym, instynktownie wyczuwają, kiedy nastąpi faza wybuchu. Bywa, że same prowokują mężczyznę, aby mieć to już za sobą. Ostatnie stadium to okres  tzw. latencji, kiedy sprawca zdaje się żałować swoich czynów, czasem przeprasza, prosi o wybaczenie, obiecuje leczenie. W konsekwencji partnerki mogą ulec złudzeniu, że jest szansa na zmianę i najczęściej zostaje przy mężu (konkubencie).

Potem kolejne fazy cyklu się powtarzają. Ofiary długotrwałej przemocy często zapadają na syndrom tzw. wyuczonej bezradności. Psychologie nazywają go Syndromem Bitej Kobiety. Towarzyszy mu permanentny strach, następuje wycofanie z kontaktów międzyludzkich, niskie poczucie własnej wartości.

Problemy ofiar przemocy

Kobiety maltretowane zazwyczaj nikomu nie zwierzają się ze swoich problemów, co może skutkować licznymi zaburzeniami psychicznymi. Wiele kobiet reaguje pasywnością, stara się przystosować, niektóre z nich podejmowały próby samobójcze. Niestety nic nie uchroni ich przed najgorszym. Pośród maltretowanych kobiet niewiele zdecydowało się uwolnić od przemocy przez pozbawienie życia sprawcy. Dlatego kwestie tzw. zabójstw domowych należy rozpatrywać w powiązaniu z problemem agresji w związkach. Może być to kluczem do zrozumienia motywacji skazanych. 

Badania na temat ofiar przemocy

W badaniach, które prowadzone są na szeroką skalę w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych, próbuje się ustalić, co odróżnia kobiety (ofiary przemocy), które zdecydowały się zabić swojego oprawcę, od kobiet bitych, które tego nie zrobiły. Aby to ustalić wzięto pod uwagę kwestie natury socjologiczno-demograficznej, przebieg związku ze sprawcą przemocy, nałogi, sytuację ekonomiczną, reakcje ofiar na agresję partnera, ewentualną pomoc instytucjonalną.

W Polsce nie ma jak dotąd opracowania, które zawierałoby analizę poświęconą sytuacji ofiar przemocy-zabójczyń. Rezultaty badań pokazują, ze skazane, które pozbawiły życia partnera, który je bił, często pochodziły z rodzin, gdzie obecna była przemoc, wielokrotnie były ofiarami wykorzystywania seksualnego. Wszystko to mogło zaburzyć ich obraz prawidłowych stosunków panujących w komórce, jaką jest rodzina. Nie są w stanie wybrać prawidłowego partnera.

Złożoność związków, w których występuje przemoc

Określono, że większość zabójczyń to osoby trochę starsze, nisko wykwalifikowane, przed samym aktem niejednokrotnie bezrobotne, uzależnione finansowo od mężów, konkubentów. Z reguły partnerzy grożą im śmiercią, dotkliwym pobiciem, co zwiększa ich lęk. Duża ich część nie była wcześniej karana.

Z niektórych analiz jasno wynika, że wiele skazanych ma problemy psychiczne, jest uzależniona od środków odurzających. W konsekwencji bite kobiety czują się jak w pułapce, nie widzą innego rozwiązania niż akt zabójstwa. Biorąc pod uwagę kontrolę mężczyzny w związku, niewiele z tych kobiet postrzega ich jako ewentualne ofiary.

„Zabójstwo domowe” różni się od innych głównie tym, że sprawca i ofiara nie są sobie obce, związki między nimi pozostają bardzo skomplikowane. U podłoża każdej sytuacji leżą indywidualne relacje, dlatego każdą z nich należy odrębnie potraktować, biorąc pod uwagę specyfikę zabójstw w rodzinie.

Kobiety generalnie rzadko popełniają czyn z art. 148 k.k. , kiedy już się na to zdobędą, ofiarą zazwyczaj jest ich partner ‒ sprawca przemocy. Zabójstwa te z reguły są wynikiem sytuacji, nie są planowane.

Artykuł Zabójstwa „domowe” pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Wyjątkowo aprobuje się pokazanie agresji przez kobiety w sytuacji zagrożenia rodziny. Kobiety jednak zdecydowanie częściej tłumią w sobie negatywne uczucia, co może być związane z odczuwaniem strachu, poczuciem winy, bezradnością.

Kogo kobiety najczęściej pozbawiają życia?

Jedną z największych grup zabójczyń stanowią osoby, które pozbawiły życia partnera, który stosował wobec nich przemoc. Niegdyś same były ofiarami, by w pewnym momencie stać się sprawcą. Partnerzy stosowali wobec nich głównie przemoc natury fizycznej, psychicznej, seksualnej. Niejednokrotnie sam akt jest wynikiem konkretnej sytuacji, chęci obrony siebie oraz dzieci. Dominujące motywy ich działania to: poczucie krzywdy, zemsta, lęk. Tego typu zbrodnie nazwano „zabójstwami kuchennymi”.

Na początku lat 90. przeprowadzono w Polsce badania kliniczne na grupie 60 sprawczyń, biorąc pod uwagę ich osobowość, poziom inteligencji, stan nieprawidłowości ośrodkowego układu nerwowego. Na tej podstawie wyróżniono dwa typy zabójczyń. Pierwszy rodzaj to kobiety zwykle uzależnione od alkoholu, z zaburzeniami psychopatycznymi, które biorą aktywny udział w nieporozumieniach domowych. Drugą grupę stanowią osoby o prawidłowej sprawności umysłowej, rzadko zażywające alkoholu, a sam akt stanowił czynność spontaniczną na tle długotrwałego znęcania się.

Kogo zabijają kobiety?

Zazwyczaj kobiety popełniają zabójstwa na osobach najbliższych (konkubencie, mężu, dziecku), rzadziej obcych. Często wizja ewentualnych konsekwencji prawnych lub pogorszenie pozycji w społeczeństwie wydają się budzić mniejszy lęk niż nagły atak ze strony partnera. 

Motywy zabójstwa dokonanego przez kobietę

Inne  możliwe przyczyny zabójstw to: zabójstwo z zazdrości, na tle seksualno-erotycznym, ekonomicznym, patologicznym, pod wpływem środków odurzających. Gdy ofiarą jest osoba starsza, kobiety pozbawiają je życia pod wpływem współczucia, biorąc pod uwagę ich cierpienie.

Istotnym czynnikiem motywującym może być również sytuacja materialna kobiety, typ osobowości, zemsta, rzadziej zazdrość, choć spotykane są przypadki pozbywania się rywalek. 

Zabójczynie w różnych okresach historycznych

Do XX w. płeć piękna dopuszczała się głównie zabójstwa dzieci, przerywania ciąży. Wynikało to z obawy o reputację, opinię otoczenia, ewentualność reperkusji ze strony społeczeństwa i rodziny, zwłaszcza gdy kobieta nie miała wsparcia ojca dziecka czy była niezamężna. Rzadziej dochodziło do pozbawienia życia innych osób, były to przypadki nieliczne.

Dopiero w latach 60. i 70. XX w. zauważono znaczny wzrost zabójstw z użyciem przemocy, na które decydowały się kobiety. Próbowano to wyjaśnić teoriami emancypacyjnymi, które stanowiły m.in. o nasilonej aktywności kobiet w zakresie czynów karalnych.

Mimo tego informacje o zabójstwach dokonanych przez płeć uznawaną za słabszą budziły i nadal budzą niedowierzanie, zaskoczenie, a nawet szok. Głownie z uwagi na stereotyp kobiety panujący w kulturze, jako osoby łagodnej, bezkonfliktowej, rzadko przejawiającej zachowania agresywne.

Artykuł Dlaczego kobiety zabijają? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Czy mobbing, a dyskryminacja to te same zjawiska? Podobieństwa i różnice

Krótko mówiąc- Nie.
Nie chcę jednak zakończyć na tym krótkim stwierdzeniu, zatem wypiszę podstawowe różnice pomiędzy mobbingiem a dyskryminacją.

1. Po pierwsze prawo zapewnia ochronę w przypadku dyskryminacji już na etapie rekrutacji. Nie ma tego w przypadku problemu mobbingu.
2. Dyskryminacja może być zachowaniem nawet jednorazowym. W przypadku mobbingu przyjmuje się, że powinno być to zachowaniem uporczywe i długotrwałe.
3. Dyskryminacja ma związek z cechą prawnie chronioną, taką jak płeć, wiek, niepełnosprawność, religia. Coś takiego nie występuje w przypadku mobbingu.
4. W przypadku sprawy sądowej osoba mobbingowana musi udowodnić to co ją spotkało. Osoby dyskryminowane muszą jedynie to uprawdopodobnić. Tu ciężar dowodu został przeniesiony na pracodawcę.
5. W przypadku dyskryminacji motywacja nie ma żadnego znaczenia. Przy mobbingu -tak.

Oczywiście, należy podkreślić, że pewne znamiona są wspólne, dlatego też te dwa pojęcia często są mylone ze sobą.

Jeśli padłeś/aś ofiarą któregokolwiek z powyższych zjawisk, proszę o kontakt w celu ustalenia linii podjętych działań.

Artykuł Czym różni się mobbing od dyskryminacji? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Rozwód a dzieci- Opieka nad dzieckiem po rozwodzie

Kontakty dzieci z rodzicami po rozwodzie są odrębną kwestią od decyzji w zakresie władzy rodzicielskiej. Nawet rodzice pozbawieni władzy nie muszą być pozbawieni prawa do kontaktów z potomstwem. Oczywiście, Sąd może takich kontaktów zakazać, jednak w szczególnych okolicznościach.
W wyroku rozwodowym Sąd reguluje kwestie kontaktów dziecka z tym z rodziców, z którym małoletni nie będzie na co dzień przebywał. Sąd może od tego odstąpić na zgodny wniosek rodziców, gdy widzi, że są w stanie się porozumieć w tej kwestii. Opieka naprzemienna to także jedna z możliwości dotycząca dzieci przy rozwodzie.

Jak ograniczyć władzę rodzicielską rodzica?

Jak wspomniałam wyżej, w niektórych, wyjątkowych sytuacjach, Sąd na wniosek o ograniczenie praw rodzicielskich może ograniczyć lub nawet wykluczyć możliwość kontaktów rodziców, lub jednego z nich z dzieckiem.
Rozstrzygnięcie w zakresie kontaktów zawiera/ może zawierać różne elementy, takie jak:

• spotkania w ciągu tygodnia,
• spotkania w weekendy,
• spędzanie świąt oraz wakacji.

Ograniczenie kontaktów może z kolei dotyczyć, m.in.:

• zakazu spotkać bezpośrednich lub zabierania poza miejsce stałego pobytu,
• spotkania tylko w obecności innej osoby, kuratora, drugiego z rodziców,
• komunikacja tylko na odległość,
• zakaz komunikacji na odległość.

Jeśli coś jest dla Ciebie niejasne, zapraszam do kontaktu, by wyjaśnić interesujące Cię kwestie.

Artykuł Co z dzieckiem po rozwodzie – kontakty rodziców z dziećmi pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Jak dokonać podziału majątku?

Można to zrobić na dwa sposoby:

• drogą umowną
• drogą sądową

Sądowy podział majątku jest możliwy:

• przy orzekaniu rozwodu- rozwód z podziałem majątku możliwy jest tylko w przypadku, gdy nie spowoduje to nadmiernej zwłoki w postępowaniu,
• po orzeczeniu rozwodu- najczęściej w przypadku, gdy byli już małżonkowie nie mogą dojść do porozumienia.

Sprawa o podział majątku, ile trwa?

Ważne, aby pamiętać o tym, iż żądanie o podział majątku nie ulega przedawnieniu. W praktyce nie raz zdarza się, że takie postępowania toczą się wiele lat od orzeczenia rozwodu. Oczywiście najlepiej zrobić to szybciej, gdy istnieje jeszcze majątek, dowody, dokumenty. Jest to zdecydowanie prostsze.

Czy podział majątku wspólnego musi być w równych częściach?

W postępowaniu sądowym podział musi obejmować całość majątku. Z kolei, w umowie, którą zawierają byli małżonkowie np. w formie notarialnej nie jest to konieczne. W Sądzie można ponadto żądać ustalenia nierównych udziałów w majątku, tym samym obalając zasadę, że udział każdego z małżonków we wspólnym dorobku wynosi ½, o czym stanowi prawo rodzinne.
Co więcej, można także domagać się zwrotu nakładów, jakie każdy z małżonków poczynił na majątek wspólny z osobistego i odwrotnie.

Ile kosztuje podział majątku?

Wniosek o podział majątku podlega opłacie, która wynosi 1000 zł. Jeśli małżonkowie przedstawią wspólny projekt podziału to tylko 300 zł.

Jeśli interesuje Cię podział majątku, nie wahaj się prosić o pomoc.

Artykuł Podział majątku – jak to zrobić? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Rozwiązanie umowy o pracę z ciężarna- czy jest to możliwe?

Ze względu na fakt, że jest to okres szczególny dla kobiety, polskie prawo otacza je w tym okresie wyjątkową opieką.

Najważniejszym aspektem tej ochrony jak mówi prawo pracy ciąża zakazuje zwalniania kobiet. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży pracownicy oraz w okresie urlopu macierzyńskiego. Jedyną możliwością, którą prawo przewiduje w tym wypadku to wystąpienie przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy kobiety. Dodatkowo reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja zakładowa, musi wyrazić na to zgodę, o ile taka istnieje w danym zakładzie pracy. Warto pamiętać, że tego zakazu nie stosuje się, gdy strony łączy umowa o pracę na okres próbny nieprzekraczający jednego miesiąca. Oczywiście przepisy prawa nie zabraniają rozwiązać umowy o pracę z porozumieniem stron, bez względu na to, która z nich wystąpiła z taką propozycją.

Co przysługuje kobiecie w ciąży w pracy- kodeks pracy a ciąża

Kobiety w ciąży posiadają również określone uprawnienia związane z warunkami, w których pracują. Ze względu na charakter pracy zakazane są:

• wszystkie prace, przy których najwyższe wartości obciążenia praca fizyczną, mierzone wydatkiem energetycznym netto na wykonanie pracy, przekraczają 2900 kJ na zmianę roboczą,
• ręczne podnoszenie i przenoszenie ciężarów o masie przekraczającej: 3 kg- przy pracy stałej, 5 kg- przy pracy dorywczej,
• prace w pozycji wymuszonej,
• prace w pozycji stojącej łącznie ponad 3 godziny w czasie zmiany roboczej,
• prace w środowisku, w którym występują nagłe zmiany temperatury powietrza w zakresie przekraczającym 15oC,
• wszystkie prace w warunkach narażenia na drgania w ogólnym oddziaływaniu na organizm kobiety,
• wszystkie prace w warunkach podwyższonego lub obniżonego ciśnienia, prace stwarzające ryzyko zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B, wirusem ospy wietrznej i półpaśca, wirusem różyczki, wirusem HIV, wirusem cytomegalii, listeriozy, toksoplazmozą, prace przy obsłudze zwierząt, dotkniętych chorobami zakaźnymi i inwazyjnymi,
• prace, podczas których pracownica jest narażona na zetknięcie z niżej wymienionymi substancjami chemicznymi niezależnie od ich stężenia w środowisku pracy: chloropren, 2-etoksyetanol, etylen dwubromek, leki cytostatyczne, mangan, 2-metoksyetanol styren, syntetyczne estrogeny i progesterony, tlenek węgla, ołów i jego związki organiczne i nieorganiczne, rtęć i jej związki organiczne i nieorganiczne preparaty do ochrony roślin,
• prace w narażeniu na działanie rozpuszczalników organicznych, jeżeli ich stężenia w środowisku pracy przekraczają wartości ⅓ najwyższych dopuszczalnych stężeń,
• prace w wymuszonym rytmie pracy (np. praca przy taśmie), prace wewnątrz zbiorników i kanałów,
• prace stwarzające ryzyko ciężkiego urazu fizycznego lub psychicznego, np. gaszenie pożarów, udział w akcjach ratownictwa chemicznego, usuwanie skutków awarii,
• prace z materiałami wybuchowymi, prace przy uboju zwierząt hodowlanych oraz obsłudze rozpłodników,
• prace w zasięgu pól elektromagnetycznych o natężeniach przekraczających wartości dla sfery bezpiecznej,
• prace w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące,
• praca przy obsłudze monitorów ekranowych- powyżej 4 godzin na dobę, prace na wysokości- poza stałymi galeriami, pomostami, podestami i innymi stałymi podwyższeniami, posiadającymi pełne zabezpieczenie przed upadkiem (bez potrzeby stosowania środków ochrony indywidualnej przed upadkiem), oraz wchodzenie i schodzenie po drabinach i klamrach, oraz prace w wykopach i zbiornikach otwartych.

Czas pracy kobiet w ciąży

Przepisy określają także jasno kwestię czasu pracy kobiet w ciąży. Ze względu na czas i porę pracy istnieją zakazy zatrudniania ciężarnych:

• w systemie równoważnego czasu pracy, skróconego tygodnia pracy, pracy weekendowej oraz przy pracy w ruchu ciągłym – a więc w systemach lub rozkładach, w których występuje przedłużona dniówka robocza – czas pracy kobiety w ciąży nie może przekraczać 8 godzin,
• zabrania się także zatrudniania kobiety ciężarnej w godzinach nadliczbowych,
• zabrania się zatrudniania pracownicy w ciąży w porze nocnej.

Ciąża a delegację i wyjazdy służbowe

Ze względu na miejsce wykonywania pracy zabrania się delegowania pracownicy w ciąży do innego miejsca niż jej stałe miejsce pracy. Pracownica może zostać oddelegowana do innego miejsca pracy, tylko w przypadku, jeśli wyrazi na to zgodę.

Pracownice w ciąży mają także prawo do zwolnienia lekarskiego (L4 w ciąży) w tym okresie zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia chorobowego lub zasiłku chorobowego. Ponadto istnieje prawo do zwolnienia z pracy na czas badań lekarskich. Za ten czas kobieta zachowuje również prawo do wynagrodzenia.

Artykuł Jakie prawa ma kobieta w ciąży w pracy pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Jak zakończyć separację małżeńską?

Separacja małżeńska, która została orzeczona przez Sąd może zakończyć się na kilka różnych sposobów. Jednym z nich jest sytuacja, kiedy małżonkowie dojdą po jakimś czasie do przekonania, że chcą nadal pozostawać w związku małżeńskim, mogą wnosić o zniesienie separacji przez Sąd. Muszą to zrobić razem. W ten sposób zostają przywrócone wszelkie prawa i obowiązki sprzed okresu orzeczenia separacji. Można jednak wnioskować, by stan rozdzielności majątkowej, który powstał wraz z powstaniem separacji, nadal obowiązywał. Dzieje się tak na wniosek, bez którego małżonkowie powrócą do stanu wspólności majątkowej, jeśli takowy wcześniej istniał.

Podobnie jest z orzeczeniem dotyczącym praw rodzicielskich. Dobrym zatem pomysłem jest wniosek o zmianę i dostosowanie orzeczenia do nowej sytuacji.

Zniesienie separacji z powodu rozpadu związku

Niekiedy jednak, pomimo wszelkich starań, małżonkowie nie są w stanie dojść do wspólnego porozumienia wtedy separacja zostaje zniesiona przez orzeczenie rozwodu.

Często bywa tak, że okres dany małżonkom na załatwienie swoich spraw, rozwiązanie problemów właśnie do tego prowadzi. Warto pamiętać, iż w pozwie rozwodowym można zmienić wniosek dotyczący m.in. wysokości alimentów, władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron, które zostały orzeczone w trakcie postępowania separacyjnego.

Należy także pamiętać, że śmierć jednego z małżonków sprawia, że automatycznie przestają obowiązywać zasady separacji.

Jeśli chciałbyś/chciałabyś złożyć wniosek o zniesienie separacji, a nie wiesz jak to zrobić, proszę o kontakt.

Artykuł Co to jest separacja i kiedy można żądać jej zniesienia? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Zapis testamentu zwykły a windykacyjny

Na początek warto nadmienić, że są to instytucje, które różnią się diametralnie.

Zapis testamentu zwykły to:

• rozporządzenie testamentowe, które zobowiązuje spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz innej osoby, oznaczonej przez spadkodawcę,

Charakteryzuje się on tym, że:

• przedmiotem zapisu mogą być dowolne przedmioty, a także prawa majątkowe,
• zapisobiercą nie może być osoba, która nie dożyła otwarcia spadku lub została uznana za niegodną, a także osoba prawna nieistniejąca w chwili otwarcia spadku. Warto jednak wspomnieć, że zapisobiercą może być dziecko nienarodzone, ale poczęte, pod warunkiem, że urodzi się żywe, tzw. nasciturus,
• zapis może zostać dokonany pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu,
• sam zapis nie przenosi własności przedmiotu,
• przedawnienie-5 lat.

Zapis testamentu windykacyjny charakteryzuje się tym, że:

• powoduje nabycie przedmiotu już w chwili śmierci spadkodawcy,
• może być zapisany jedynie w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego,
• istnieje zamknięty katalog przedmiotów zapisu: rzeczy oznaczone co do tożsamości np. mieszkanie, zbywalne prawa majątkowe np. prawo do pobierania odsetek, przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne, użytkowania lub służebności,
• nie można uczynić zapisu z zastrzeżeniem warunku czy terminu,

Różnice między zapisem testamentu zwykłym a windykacyjnym

Głównymi różnicami, jeśli chodzi o sporządzanie testamentu jest:

• forma ustanowienia,
• przedmiot zapisu,
• możliwość uczynienia zapisu z zastrzeżeniem warunku czy terminu,
• możliwość przeniesienia własności.

Artykuł Jak zapisać testament? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.

Jak wygląda procedura niebieskiej karty i gdzie należy się zgłosić

Cała procedura niebieskiej karty składa się z kilku etapów:

Etap pierwszy polega na wypełnieniu Karty A przez pracownika jednej z pięciu instytucji, do których mogą zgłosić się ofiary przemocy domowej, są nimi:

• policja,
• MOPS,
• oświata,
• służba zdrowia,
• Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Karta A zostaje wypełniona w trakcie wykonywania czynności zawodowych przez członka jednej z tych instytucji, gdy zajdzie podejrzenie co do występowania zjawiska przemocy w danej rodzinie. Tak wypełniona Karta A zostaje w ciągu 7 dni przekazana do przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego, który w przeciągu następnych 3 dni przekazuje ją członkom Grup Roboczych.

Procedura niebieskiej karty i jej kolejne etapy

Po pierwszym etapie procedura niebieskiej karty ustawa przewiduje podjęcie działań zapobiegających przemocy w rodzinie. Działania te polegają na:

• otrzymaniu karty B- Karta B to karta informacyjna, którą powinna otrzymać każda osoba, która jest prawdopodobnie ofiarą przemocy. Taka karta powinna zostać wręczona od osoby wypełniającej Kartę A.
• Po zapoznaniu się z Kartą A członkowie Grup Roboczych zapraszają osobę, wobec której stosowana jest przemoc na spotkanie. Spotkanie służy poznaniu większej ilości informacji oraz opracowanie indywidualnego planu pomocy, który zostaje opracowany w tzw. Karty C.
• Następnym krokiem jest wypełnienie Karty D, które to czynność następuje na spotkaniu ze sprawcą przemocy, oczywiście o ile stawi się na spotkanie.

Kiedy następuje zakończenie procedury niebieskiej karty?

Na bieżąco członkowie Grup Roboczych będą monitorować sytuację w danej rodzinie, pomagać w realizacji planu indywidualnego każdej osoby. Każdy kolejny przejaw przemocy powinien zostać odpowiednio udokumentowany.

Zakończenie procedury następuje w momencie ustania przemocy albo uzasadnionego przypuszczenia, że przemoc już nie istnieje.

Jeśli masz pytania dotyczące procedury oraz chciałbyś uzyskać pomoc w założeniu Niebieskiej Karty, nie wahaj się umówić na poradę.

Artykuł Niebieska karta – co to i jak przebiega procedura niebieskiej karty pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Wrocław - Adwokat Natalia Borysewicz.